Terugblik op La Marmotte 2017 - Nekst IT Cycling Team

in Nieuws
Nieuws

Terugblik op La Marmotte 2017 - Nekst IT Cycling Team

Inmiddels is het alweer exact drie weken geleden…La Marmotte editie 2017 met Cycling Team Nekst IT. Nu we alle belevenissen enigzins verwerkt hebben en de endorfine- en adrenalinelevels weer richting normaalwaarden zijn gezakt is het hoog tijd om terug te kijken op deze bijzondere dag!

In de loop van zaterdag begon de spanning zich al goed op te bouwen in het Nekst IT Cycling Home. Overal lagen fietsen uit elkaar, werden de laatste onderdelen vervangen, de afstelling gefinetuned, fietsen gepoetst, banden opgepompt, kleding klaargelegd en zat iedereen heerlijk in zijn eigen bubbel.'s Avonds de juiste voedingsstoffen naar binnen werken en op tijd naar bed. Zondag..D-day..om exact 05:00 uur ging de wekker en stond iedereen binnen notime naast z'n bed. Aankleden, het ontbijt met moeite wegkrijgen, spullen inladen, tien keer checken of we echt niets vergeten zijn…en vervolgens met de auto de Alpe afdalen naar Bourg d'Oisans. Alles om maximaal fit aan de start te staan en dus geen energie te verspillen aan de afdaling van de Alpe d’Huez voordat het startschot is gelost.

Vanaf de start is het ieder voor zich, we vertrekken zelfs vanuit verschillende startvakken en rijden allemaal ons eigen tempo. We zullen het vandaag volledig zelf moeten doen en zien elkaar over 174 km bij de finish weer…hopelijk met een medaille en zonder valpartijen te hebben meegemaakt of andere pech. Tijdens de eerste beklimming, de Col du Glandon, is het opvallend stil terwijl er in totaal zo'n zevenduizend mensen om je heen omhoog fietsen. Je hoort alleen het geknisper van sportrepen die open worden gemaakt, het gepiep van niet goed gesmeerde onderdelen, de rustige ademhaling of het gehijg van de mensen om je heen. Focus, concentratie, er wordt weinig gesproken…alleen door Italianen…die lijken ook tijdens serieuze beklimmingen altijd adem over te hebben voor razendsnelle luidruchtige conversaties. Boven op de Col du Glandon aangekomen is het koud en erg mistig. Wat eten, drinken, windjack, handschoenen aan en heel snel naar beneden dus.

Na de geneutraliseerde afdaling van de Glandon en een redelijk vlak stuk van het parcours volgen de beklimming van de Col du Telegraphe en de Col du Galibier. Vooral die laatste, die doet echt pijn..hoe hoger je komt hoe kouder en hoe steiler het wordt. Zelfs de Italianen worden hier stil..alleen nog maar gehijg, de ijle lucht, mensen die af moeten stappen, bij moeten komen en moed verzamelen om weer op te stappen. In de verte zie je de top…tegelijkertijd zie je een schijnbaar eindeloze slinger van mensen voor je die zich in een traag tempo richting die top beweegt..besef je hoever je nog moet en is het enige wat je kunt doen blijven trappen en nooit opgeven! De fotografen langs de kant zitten verscholen in dikke skipakken, mutsen, handschoenen en wij fietsen langs in korte broek en korte mouwen. Dachten we dat de top van de Glandon koud was…de top van de Galibier is er niks bij. IJskoude harde wind…bibberende mensen die proberen minimale beschutting te vinden om wat te kunnen drinken en te eten… Ook hier maar een ding; heel snel weer weg en naar beneden.

Na al die inspanning…de ogenschijnlijk oneindige afdaling van de Galibier…wat een beloning, wat een cadeau. De vergezichten zijn magnifiek en oogverblindend mooi, het wordt met elke meter dalen steeds warmer en aangenamer…maximaal genieten totdat we vijftig kilometer verder bij de voet van de Alpe d'Huez aankomen. De laatste beproeving van de dag; nog 21 bochten, 13,8 kilometer en 1061 hoogtemeters te overwinnen voordat we bij de finish zijn. Van twee graden op de top van de Galibier naar twintig graden op de Alpe, het is warm, het is zwaar, het is maximaal diep gaan….de toeschouwers langs de kant van de weg zijn fantastisch en juichen ons omhoog. En dan..de laatste bocht, onder het laatste bruggetje door…op het grote blad er een laatste sprintje uit trekken…de FINISH…wat een ontlading, blijdschap, emoties en een groot feest!

Binnen een tijdsbestek van tweeënhalf uur komen we allemaal na elkaar over de finish, blij, euforisch, uitgeput, heelhuids en gelukkig allemaal zonder kleerscheuren. Wanneer je überhaupt de Marmotte tijdslimiet haalt kun je afhankelijk van geslacht, leeftijd en eindtijd een medaille veroveren. De trofeeënkast van het La Marmotte Nekst IT Cycling Team (v.l.n.r.): Marco Kuijper: Zilver, Berry van Ommeren: Brons, AnneMarie Pieterse: Goud, Sacha Meijer: Zilver, Cees Spek: Zilver! Een geweldige prestatie, een geweldige dag, een geweldig avontuur! Heel diep gaan en weer opstaan, het maximale uit jezelf halen, grenzen verleggen, geloven in jezelf, niet opgeven en genieten…dat was La Marmotte editie 2017.…op naar ons volgende Nekst IT cycling adventure! #whosnekst #whatsnekst #cyclingexcellence